ဘ၀တကၠသိုလ္
သာလွ။ ။လူတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္၊ ဘုရားကခင္ဗ်ားတို႔ကိုမခ်စ္ပါဘူးတဲ့။
ေဖျမ။ ။ကိုယ့္မိသားစုအေၾကာင္းသူမသိပါဘူး ကိုသာလွ။ က်ဳပ္မိန္းမ က်ဳပ္ကို ဘယ္လိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ က်ဳပ္တို႔လင္မယားခ်င္းသာသိတာ။
သာလွ။ ။အိမ္ေထာင္ေရးအေၾကာင္းေျပာေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ ကိုေဖျမ။
ေဖျမ။ ။သေဘာတရားအေနနဲ႔ပါ။
သာလွ။ ။ေမတၱာ႐ွင္ဆိုရင္ အားလံုးသာတူညီမွ်႐ွိရမွာေပါ့ တဲ့။
ေဖျမ။ ။ကိုသာလွရယ္- က်ဳပ္ေျပာၿပီးပါသေကာ-ဗ်ာ။
သာလွ။ ။မ႐ွင္းေသးဘူးဗ်၊ ထပ္႐ွင္းပါဦး။
ေဖျမ။ ။က်ဳပ္တို႔ဟာ အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ရမွာ။ ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္မွာ႐ွိတဲ့ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ရင္ခြင္ေတာ္ကို က်ဳပ္တို႔ျပန္ရမွာ။ က်ဳပ္တို႔က သူ႔သားသမီးေတြေလ။ တစ္ေန႔က် အေဖ့ဆီ ျပန္ရမွာေပါ့။
သာလွ။ ။ျပန္တာေတာ့ဟုတ္ပါၿပီ၊ ယၡဳလက္႐ွိဘ၀မွာ႐ွိတဲ့ မတူညီမွဳေလးေတြကေကာ၊ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဥပမာ-ခ်မ္းသာတာတို႔၊ ဆင္းရဲတာတို႔၊ ေခ်ာတာတို႔၊ ႐ုပ္ဆိုးတာတို႔ေလ။
ေဖျမ။ ။သုခ ဆိုတာ ဒုကၡ ခံဖူးသူမွသိတာ-ကိုသာလွ။ ဘ၀တကၠသိုလ္ လို႔ တင္စားေလာက္တဲ့ ဒီလူ႔ေလာကႀကီးမွာ က်ဳပ္တို႔ဟာ တကၠသိုလ္တက္ေနရသလိုပဲ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ Subject မတူၾကေပမယ့္ တူမွာက ေပ်ာ္စရာေတြေတြ႔မယ္၊ ငိုစရာေတြလည္းေတြ႔မယ္၊ ေနာက္ၿပီး တစ္ခ်ိန္လံုးႀကိဳးစားေနရမွာပဲ စာေမးပြဲေတြ၊ က်ဴတိုရီယယ္ေတြ၊ စိန္ေခၚမွဳေတြနဲ႔။
ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေလေတာ့ ေက်ာင္းစည္းကမ္းေတြလိုက္နာရမွာပဲ။ မလိုက္နာရင္ ၀ါနီ အေပးခံရမယ္၊ ေက်ာင္းထုတ္ခံရမယ္။ ႀကိဳးစားမွဳ အတြက္ဆို ဆုပါရဦးမွာ၊ အဲဒီဆုဘယ္သူေပးလဲဆိုတာကိုစဥ္းစား။
သာလွ။ ။က်ဳပ္ကိုမစဥ္းစားခိုင္းပါနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ၊ ေျပာမွာသာေျပာဗ်ာ။
ေဖျမ။ ။ အဲဒီဘ၀တကၠသိုလ္ကို ဘယ္သူတက္ေစသလဲ။ ဘာအတြက္လဲ။ အဆံုးမွာဘာ႐ွိသလဲ။ အဲဒီလိုေမးခြန္းေလးေတြ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေျဖၾကည့္ဗ်ာ။
သာလွ။ ။က်ဳပ္ေျဖၾကည့္မယ္ ကိုေဖျမ။
ေဖျမ။ ။လုပ္ဗ်ာ။
သာလွ။ ။က်ဳပ္တို႔ သုခ ကိုသိေစဖို႔ ဒုကၡ ကိုႀကံဳေစတာျဖစ္မယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်ဳပ္တို႔ကိုစဥ္းစားဥာဏ္ေပးထားတယ္မဟုတ္လား။ စဥ္းစားဥာဏ္ သာမ႐ွိရင္ ဘာဆိုဘာမွ သိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးေလ။
ေဖျမ။ ။ဟုတ္တယ္ ကိုသာလွ၊ အဲဒီ အသိဥာဏ္လို႔ေခၚတဲ့ စိတ္ႏွလံုးကိုသာ ဘုရားသခင္ကအလို႐ွိတာ၊ လမ္းဆံုးမွာ က်ဳပ္တို႔အတြက္ ေအာင္ပန္း ကိုခ်ထားမွာတဲ့ဗ်ာ။ လူေတြအတြက္ ေသဆံုးျခင္းဆိုတာ ဆံုး႐ွံဳးမွဳ လို႔ ယူဆၾကတယ္မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္တို႔ ဘုရားသားေတြအဖို႔ေတာ့၊ ေသဆံုးျခင္းဆိုတာ သင္တန္းျပီးဆံုးျခင္းေလာက္ပါပဲဗ်ာ။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ အိမ္ျပန္ၾကရမွာပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ ေအာင္ပန္းေလးကိုင္ၿပီး ျပန္လာတာပဲ အေဖကေမွ်ာ္ေနမွာပါ။
သာလွ။ ။ေအးဗ်ာ-ကိုေဖျမ- ေပ်ာ္စရာေတြေတြ႔ၿပီး အိမ္မျပန္ခ်င္မွာ စိတ္ပူရတယ္။
ေဖျမ။ ။ဘာပဲဲျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ၊ ေအာင္ပန္းေလးကိုင္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတဲ့ အေဖ့စကားေတာ့မေမ့ပါနဲ႔။
God Bless You
Brother Aung
